ΔιαταραχέςΘεραπείαGuestbookΦάρμακαe-mailΣκοπόςΒιογραφικόForum

 

 

 

Ο σκοπός της ψυχολογικής παρέμβασης και υποστήριξης .

 

Αγαπητοί φίλοι !

 Η επικοινωνία μου με τους αναγνώστες της ιστοσελίδας μου έθεσε την αναγκαιότητα της προβολής μερικών θεμάτων , που αφορούν την διαδικασία της ψυχοθεραπείας , τους στόχους της και , ως απαραίτητη προϋπόθεση , την ανάλυση ανθρώπινης ψυχολογίας και προσωπικότητας . Κατ’αρχήν θα έπρεπε να διευκρινίσουμε τους στόχους της ψυχοθεραπείας . Πλειονότητα των ατόμων , απευθυνόμενη στους ψυχιάτρους για ψυχοθεραπεία , έχουν μια αντίληψη διαμορφωμένη από παλιά , κλασική σχέση ασθενή – γιατρού , η οποία ριζικά διαφέρει από τη σχέση αναλυτή με αναλυόμενο  . Εάν προσπαθήσουμε να περιγράψουμε  την ψυχολογική κατάσταση ενός τέτοιου ατόμου , θα δούμε ότι , μετά από αρκετά έντονη διαμάχη με των εαυτό του , επηρεασμένος από τις παλιές αντιλήψεις , ότι η ψυχιατρική ασχολείται με ψυχικές αρρώστιες , που συσχετίζονται κυρίως με τις ψυχώσεις  και σχιζοφρένια , αλλά και από καθημερινή ροή πληροφοριών σε μορφή βιβλίων , περιοδικών , κινηματογραφικών έργων , τηλεοπτικών εκπομπών , οποίες ασκούν μια έμμεση πίεση στην αντίληψη της αναγκαιότητας ψυχολογικής υποστήριξης , αποφασίζει να απευθυνθεί στον ψυχίατρο , πολλές φορές έχοντας ενδοιασμούς , κατά πόσο θα μπορούσε να βοηθηθεί από μια θεραπεία , χωρίς φάρμακα . Ως αποτέλεσμα αυτής  διαμάχης εμφανίζεται μια έντονη επιφυλακτικότητα κατά τις πρώτες επαφές του με των ψυχίατρο , η οποία δημιουργεί αρκετές δυσκολίες στην ανάπτυξη μιας ισότιμης σχέσης εμπιστοσύνης , που είναι απαραίτητη προϋπόθεση για την επιτυχημένη έκβαση μιας αναλυτικής διαδικασίας . Η στάση του ατόμου αυτού , περιορίζεται από τα παλιά σχήματα και εμπειρίες των επαφών του με τους γιατρούς , όπου ο τελευταίος καλείται δια των ερωτήσεων να διαγνώσει την ασθένεια του πελάτη του και εν’ συνεχεία να θέσει κάποια φαρμακευτική αγωγή . Επομένως , υποσυνείδητα και μη ,   το άτομο αυτό αυτοπεριορίζει των εαυτό του στη αναφορά των συμπτωμάτων του ή των θεμάτων που συσχετίζονται με αυτά  , δημιουργώντας ένα ισχυρό ψυχολογικό φράγμα , το οποίο είναι δυνατόν να ξεπεραστεί μόνο στην περίπτωση αλλαγής μιας τέτοιας αντίληψης .

Για να διευκρινίσουμε τους στόχους της ψυχοθεραπείας , πρέπει να προσπαθήσουμε να αντιληφθούμε τι είναι αυτό που καθιστά μια προσωπικότητα να εμφανίζει δυσπροσαρμοστικότητα σε κάποιες καταστάσεις είτε αυτές είναι καθημερινές , είτε -έκτακτες . Ας  υποθέσουμε ότι έχουμε προγραμματισμένη μια εργασία , όπου απαιτείται αρκετή νοητική προσπάθεια και έχουμε δυο άτομα με ίσες νοητικές ικανότητες . Εάν στο πρώτο βάλουμε κάποιους περιορισμούς ως προς χρόνο ή τρόπο εκτέλεσης της εργασίας αυτής , και το δεύτερο αφήσουμε να λειτουργήσει ελεύθερα , είναι επόμενο ότι ο δεύτερος θα έχει περισσότερες πιθανότητες επιτυχίας στο έργο του , διότι θα μπορεί να προσαρμόζει τους στόχους με τις δυνατότητες του , δεν θα επηρεάζεται από το άγχος χρονικού περιορισμού κ.τ.λ. Άρα όσο λιγότερους περιορισμούς έχει το άτομο ( δηλ. όσο πιο ελεύθερος και ανεξάρτητος είναι ) , τόσο περισσότερο είναι λειτουργικός . Αυτός είναι ο απώτερος σκοπός της ψυχολογικής παρέμβασης – να βοηθήσει το άτομο να ανακτήσει την ανεξαρτησία του , που πολλές φορές περιορίζεται από το κοινωνικές αντιλήψεις , συντηρητικά σχήματα συμπεριφοράς , λανθασμένες έννοιες καλού και κακού οι οποίες καθιστούν την δογματική ψυχολογία η οποία σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να είναι προσαρμοστική και βοηθητική , διότι δεν επιτρέπει το άτομο να προσαρμόζει το δικό του ψυχολογικό εγώ με τις αλλαγές των συνθηκών διαβίωσης του .

Για την καλύτερη κατανόηση αυτών των εννοιών είναι απαραίτητη ανάλυση της ανάπτυξης της ανθρώπινης προσωπικότητας , σχέσεων με το περιβάλλον του και δημιουργίας των αμυντικών μηχανισμών , την οποία θα προσπαθήσω να αναπτύξω στα επόμενα κεφάλαια .