ΔιαταραχέςΘεραπείαGuestbooke-mailΣκοπόςΔημοσιεύσειςΒιογραφικόForum


Yποβάλετε μια Νέα Ερώτηση

Σύνολο ερωτημάτων: 212 Σελίδα: Επιλέξτε κατηγορία:   


Νέες Ερωτήσεις


Ελενη    27/03/2017 12:37
Καλησπερα σας γιατρε..νιωθω πολυ απογοητευμενη απο τους αντρες ειμαι 39και ακομα δεν εχω βρει καποιον που να αξιζει ..η θα θελουν να περασουν μαζι σου ενα βραδυ η θα σε κοροιδευουν με ενα σωρο ψεμματα η θα παιζουν κ μ αλλες ποιον να πιστεψεις τελικα .?το θεμα ειναι οτι ειμαι εμφανισημη απ οτι λενε κ ολοι απορουν πως δεν εχω σχεση..εγω παραξενεψα κ δε δεχομαι καποια πραγματα η οι ανδρες πια σταματησαν να διεκδικουν δε ξερω..δε θελω πια να γνωρισω κανεναν γιατι ξερω οτι στο τελος παλι θα απογοητευτω κ ολο αυτο ενισχυει κ την ιψδ που εχω για την ομοφυλοφιλια..

Συνήθως οι καταστάσεις που μας περιβάλλουν αποτελούν την αντανάκλαση της δικής μας εσωτερικής κατάστασης, των αντιλήψεων, των συναισθημάτων, των κινήτρων και, ως αποτέλεσμα, των πράξεών μας. Οπότε, όταν επιθυμούμε την όποια αλλαγή της κατάστασης είναι αναγκαίο να θυμόμαστε ότι η επίτευξή της ξεκινά από τις αλλαγές στον εαυτό μας.



Ντινα    27/03/2017 11:08
Καλημερα γιατρε. Πως επιτυγχάνεται αυτη η αντικειμενική γνωση του εαυτου; Συνηθως βλέπουμε τον εαυτο μας με υποκειμενικο τρόπο. Πως θα τον δουμε αντικειμενικα;

http://www.psychologia.gr/drugs/drugs.htm και http://www.psychologia.gr/guestb/category.php?id=20



Ντινα    27/03/2017 00:21
Γιατρε καλησπερα. Συγχαρητήρια για το εξαιρετικό εργο που κανετε. Ηθελα να ρωτησω το εξης: με ποιο τροπο μπορει κανείς να κανει την αρχη για να βοηθηθεί να δει ποιος ειναι στην πραγματικότητα; Να βρει τον εαυτο που δεν ειχε καταλαβει τοσα χρονια; Τι να σκεφτεί για να μπορεσει να κατανοησει τη βαθυτερη και αληθινή πλευρα του; Σας ευχαριστώ θερμά!

Με την αντικειμενικη γνώση του εαυτού του και του περιβάλλοντός του βλ. http://www.psychologia.gr/guestb/category.php?id=20 και http://www.psychologia.gr/drugs/drugs.htm



Nikos    26/03/2017 17:33
Καλησπέρα. Θα ηθελα αν επιτρέπεται γιατρε να πω 2 λόγια για το πως ξεπέρασα την χρονια καταθλιψη μου. Ίσως φανει χρησιμο σε κάποιους(εμενα μου έκανε πολυ καλό όταν άκουγα αλλων ιστοριες). Το πρόβλημα μου ήταν χρονια κατάθλιψη (από παιδί την κουβάλαγα μέχρι τα 29 μου)με έντονο αυτοκτονικό ιδεασμό. Επιπλέον είχα και ένα αλλο πρόβλημα υγείας που τα εκανε ολα πιο δυσκολα. Στα χειροτερα μου... ζουσα σε ενα βρωμικο σπίτι, με ενα πατωμα που δεν ειχα να πατησω απο τα σκουπιδια, μόνιμα κλειστα παντζουρια, πηγαινα 8 ώρες στη δουλεια και γυρνούσα, κλεινομουν σπίτι, επινα πολύ αλκοολ, εκλαιγα και εψαχνα τον πιο ανωδυνο τροπο να βαλω ενα τελος στη ζωη μου. Δεν είχα κανενα υποστηρικτικο περιβαλλον (φιλους ή συγγενείς). Ζήτησα βοήθεια απο ψυχολόγο αρχικα αλλα απο καποιο σημειο και μετα δεν ήταν αρκετό. Πήγα σε ψυχίατρο και ότι φαρμακο και αν πήρα δεν είδα διαφορά. Εκεί μετα απο 2 χρόνια έκατσα και τα εβαλα κάτω γιατί κουράστηκα απο όλο αυτο, έπρεπε να το τελειώσω ή να με τελειώσει. Θυμάμαι ότι η συλλογιστική μου ήταν η εξής: Έχω έστω και έναν λόγο να ζω, καθώς η ανηδονία ήταν τόσο μεγάλη που η αξία της ζωής στα μάτια μου ήταν μηδέν τότε.Σκέφτηκα ότι θα μου άρεσε να δω από περιέργεια που μπορει θετικά να καταλήξει ολο αυτο. Με απλά λόγια είπα << ας δουμε για μία τελική , σοβαρή φορά ρε φιλε αν υπάρχει γυρισμός >>. Το γεγονός ότι ζούσα απόλυτα μόνος και με αυτοκτονικό ιδεασμό είχε το καλό ότι είχα ήδη σπάσει μεσα μου κάθε κοινωνικό στερεοτυπο και περιορισμό. Απλά δεν το είχα σκεφτεί έτσι.Γτ όταν κάθεσαι και ψαχνεις τρόπο να πεθάνεις έχεις ήδη αδιαφορήσει για γκομενες, λεφτα, αποδοχή, διάκριση, υπεροχή κτλ κ εν μέρη εισαι ελέυθερος και αυτο είναι μεγάλη δύναμη και πολυτέλεια. Ασχολήθηκα πολύ με τα αίτια της δικής μου κατάθλιψης (τα οποία προέρχονταν ολα απο τα δυσκολα παιδικα χρόνια). Άρχισα να βιώνω την κατάθλιψη μου διαφορετικά όχι σαν ένα προβλημα. Αλλά σαν έναν αμυντικό μηχανισμό του εαυτού μου να με προστατευσει απο άλλες απογοητευσεις παρομοιες με τα παιδικα βιώματα. Άρχισα να διαβάζω και όπως έχετε πει πολλές φορές να διευρήνω την γνωστική μου βάση. Κάπου τότε πήρα και το βιβλίο σας, είδα εκπομπές, πηγα σε σεμινάρια. Κατάφερα να ελεγξω το αλλο προβλημα υγείας. Στο σημείο αυτο μην νομίζετε ότι κάτι γινόταν ευκολα, όλα γινονταν δυσκολα. Προάσπισα την εργασία μου (ευτυχώς πάντα ήμουν απολυτα λειτουργικός στην δουλεια. Έναν καλός θεατρινος ότι είμαι όπως πρέπει να είμαι, μάλλον επειδη την αγαπούσα και με έκανε πάντα να νιώθω χρήσιμος και δεν ήθελα να την χάσω) και όλη την άλλη μέρα ασχολούμουν με την υγεία μου. Στην καλύτερη στιγμή μου απλά λειτουργούσα, σπίτι, δουλειά, σπίτι. Έαν δεν έκλαιγα ήταν επιτυχίας. Έαν πηγαινα για έναν καφε με συνάδελφο ήταν θριαμβος. Έμεινα χωρίς σεξ για πάνω απο 1,5 έτος (το λέω γτ κάποιοι το φοβούνται αυτο) μα όταν θες να πεθάνεις ΔΕΝ σε νοιάζει το σεξ και εκει ξέρεις οτι η κατάθλιψη έχει απομυζήσει τα πάντα στη ζωη σου και το μόνο που έχει μείνει είναι η επιβίωση. Ήμουν καλύτερα, δεν έκλαιγα, είχα γίνει φίλος με την μοναξιά μου και η μοναξιά μου ήταν τα πάντα μου. Συνέχισα σταθερα για ένα έτος όπου με δεδομένη μια κάποια δυσθυμία πάλευα να κλείσω κεφάλαια του παρελθόντος. Το πως κλείνεις αυτα τα κεφάλαια είναι πολυ προσωπικό θέμα. Εγω το έκανα με συλλογιστική. Σκεφτόμουν τα γεγονότα αγκαθια και τα ανελυα, τα λαθη μου , τα λάθη των άλλων. Προυπόθεση η αποδοχή ότι είχα κανει απειρα λάθη αλλα αυτο ειναι ΟΚ. Κάθε κεφάλαιο που έκλεινα ένιωθα πιο ανάλαφρος. Παράλληλα παρατηρησα ότι για κάθε κεφαλαιο που έκλεινα εξαφανιζόταν και μια κακη συμπεριφορά μου τωρινή που ήταν στενα δεμένη με το παρλθόν. Γινόμουν καλύτερος χαρακτήρας. Συνεχισα ετσι κανα 6μηνο. Επιτέλους ήμουν ΚΑΛΑ. 4 χρονια μετα την καταρευση και για πρωτη φορα στη ζωη μου ήμουν ΚΑΛΑ, ενας αλλος ανθρωπος. Λίγο πιο μετα γνωρισα την τωρινη μου συντροφο. Την πιο καλη απο όλες, ακομα και εδω πλέον διάλεγα πιο σωστα. Καμια σχεση με τις παλιες επιλογες. Της ειπα όλη την ιστορια αν και σκεφτηκα οτι μπορει να την εχανα αλλα αν την εχανα αυτο θα ηταν σωστο αν εμενε αυτη θα ηταν η σωστη. Εμεινε και με αγαπησε περισσοτερο. Εκανα ερωτα μετα σχεδον απο 2 χρόνια και ήταν ο καλυτερος της ζωης μου. Όλα πλέον είναι μαγικά αλλα ένα γιατί με βασάνιζε. Μία μέρα κοιταξα την καλή μου όταν μαγειρευε. Σκεφτηκα ότι την αγαπω και πως αν όλα αυτα που περασα ήταν αναγκαία για να την βρω αξιζε τον κόπο κάθε λάθος και κάθε δάκρυ. Επιπλέον νομίζω ότι ο χαρακτήρας που ειχα πριν 2,4 ή 6 χρόνια δεν θα την γοητευε καθόλου. Χθες μου ειπε οτι θα γινω μπαμπας. Ποιος;;; Εγω που ήθελα να τελειώσω την ζωη μου!!! Θα δώσω ζωη... Περιεργο πραγμα η ζωη, δεν σταματα να σε εκπλήσει. Δεν φοβήθηκα καθόλου, νομίζω ότι η καταθλιψη με το μονοπατι που περπατησα με εκαναν ατροτο. ΝΑ ΕΙΣΤΕ ΟΛΟΙ ΚΑΛΑ, ΑΓΑΠΗΣΤΕ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΑΣ ΚΑΙ ΟΛΑ ΘΑ ΓΙΝΟΥΝ...

.



Σισσυ    26/03/2017 13:39
Καλησπερα γιατρε!Ηθελα να κανω μια ερωτηση!ειμαι 30 χρονων κ πριν 3μηνες πηγα στο καρδιολογο γιατι ειχα πονους στο στηθος κ στο στερνο με βρηκε ομως μια χαρα!Οι πονοι στο στερνο συνεχιζονται κ εχω κ σφιξιμο στο στομαχι κ παθαινω κρισεις πανικου μηπως ειναι ψυχοσωματικοι οι πονοι η να παω παλι στον καρδιολογο?

http://www.psychologia.gr/guestb/category.php?id=1 ΚΑΙ http://www.psychologia.gr/guestb/category.php?id=16



Μίνα    26/03/2017 11:39
Ευχαριστώ για την απάντησή σας. Ωστόσο τα κείμενα της Αγίας Γραφής τα έγραψαν όμως άνθρωποι, που μάλλον κι αυτοί ήταν επηρεασμένοι από τα δεδομένα της τότε εποχής τους... οπότε και για τα λόγια του Χριστού, πώς είμαστε σίγουροι ότι ήταν δικά του λόγια; Αναφέρεστε στις συγκεκριμένες και διαχρονικές ατάκες... που βέβαια τις έχουν πει παλαιότερα και δικοί μας φιλόσοφοι... ή γενικά σε όλους τους διαλόγους του, ακόμα κι εκείνους που κάνουν συνεχείς αναφορές στην ύπαρξη Θεού, αλλά και στην ύπαρξη ψυχής και κυρίως της μετά τον θάνατο ζωής...;

Όντως, κατά την ανάγνωση της Άγιας Γραφής είναι αναγκαίο να θυμόμαστε ότι αυτή είναι γραμμένη από τους ανθρώπους εκείνης της εποχής και για τα άτομα εκείνης της εποχής. Οπότε η γραφή τους εκφράζεται από αρκετές αλληγορίες και αντιστοιχεί στο γνωστικό επίπεδο εκείνης της εποχής. Ωστόσο, στην περίπτωση της προσέγγισης του κειμένου από την φιλοσοφική άποψη, η προσοχή επικεντρώνεται περισσότερο στην ουσία των πληροφοριών παρά στην συναισθηματική τους χροιά ή στις λεπτομέρειες που προφανώς είχαν μιμηθεί των τρόπο ερμηνείας από άλλες, προυπάρχουσες θρησκείες. Κατά την παρόμοια μελέτη είναι εύκολο να παρατηρηθεί ότι τα περισσότερα σχόλια του Χριστού παραμένουν επίκαιρα και στις ημέρες μας και εξηγούν πολλά πράγματα σχετικά με τον ανθρώπινο ψυχισμό βλ. http://www.psychologia.gr/drugs/drugs.htm το κεφάλαιο 3. Ο ρόλος της θρησκείας, καθώς ο στόχος της θρησκείας ήταν η ψυχή του ανθρώπου, η σωτηρία της οποίας αντιστοιχεί στη επίτευξη της ψυχικής ισορροπίας. Όσον αφορά την ύπαρξη του Θεού, της ψυχής και τη μετά τον θάνατο ζωή, πουθενά δεν γραφεί στην Άγια Γραφή ότι ο Θεός είναι ανθρωπόμορφος, και αντίθετα τονίζεται περί της άυλης μορφής του. Ούτε αναφέρεται ότι η ψυχή είναι όμοια με κάποιο γνωστό ανθρώπινο όργανο βλ. το κεφάλαιο4. Επιστημονική προσέγγιση του ψυχισμού 4.1 Ορισμός της έννοιας. Επίσης, δεν περιγράφεται η μετά το θάνατο ζωή έτσι όπως αυτό συνηθίζουν να ερμηνεύουν οι άνθρωποι. Όλες αυτές ερμηνείας προϋπήρχαν στις προηγούμενες θρησκείες και είχαν αντιγραφτεί από τους ανθρώπους που είχαν συνηθίσει σε τέτοια προσέγγιση, αλλά πάνω απ’ όλα είχαν ανάγκη μιας τέτοιας τυφλής και παράλληλα επαναπαυτικής πίστης, η οποία θα τους προσφέρει την ελπίδα και την ανακούφιση όμοια με την ανακούφιση των μικρών παιδιών, όταν η παρουσία ενός «παντοδύναμου» γονιού τους ανακουφίζει και τους προσφέρει τις θετικές ελπίδες κατά την αντιμετώπιση της προσωπικής ανεπάρκειας και της μειωμένης εκτίμησης του εαυτού μέσω των έτοιμων, γρήγορων και εύκολων λύσεων. Μια τέτοια αντίληψη ώμος αντιτίθεται στο νόημα του διδάγματος του Χριστού.



Κωστας    26/03/2017 02:50
Γεια σας γιατρε. Θελω να αλλαξω τις αντιληψεις για τον εαυτο μου,συγκεκριμενη εμμονη,γυρω απο ρην ομοφυλοφιλια με ταλαιπωρει χρονια. Νοιωθω οτι το κανω με το ζορι στον εαυτο μου,σαν ψυχαναγκασμος. Ευχαριστω

http://www.psychologia.gr/guestb/category.php?id=17 και http://www.psychologia.gr/guestb/category.php?id=10



Εκτορας    25/03/2017 13:23
Γεια σας, θελω να σας ρωτησω κατι, εδω κ καιρο φοβαμαι για προβλημα στην καρδια κ αλλες αρρώστιες ενω οι εξετάσεις που χω κανει εχουν βγει καλες. Τώρα που ανοιγει ο καιρος θελω να βγω για μπαλα κ γενικα να αθληθω αλλα φοβαμαι να τρέξω, πως μπορω να το ξεπεράσω?

http://www.psychologia.gr/guestb/category.php?id=17



Μίνα    25/03/2017 10:26
Παρακολουθώ ανελλιπώς την σελίδα σας πάνω από 5 χρόνια και νιώθω τυχερή που την ανακάλυψα. Σας ευχαριστώ κι εγώ που συνεχίζετε ακόμα να γράφετε για όλους εμάς!... Έχω βοηθηθεί σε πολύ μεγάλο βαθμό, με όσα διαβάζω τόσο από τις προσφάτες απαντήσεις σας, όσο εννοείται κι από τις παλαιότερες... κι έτσι συνεχίζω να περιμένω την επόμενη απάντησή σας. Η απορία μου ωστόσο, που είναι απόρροια και των όσων γράφετε κι εσείς, είναι αν τελικά εκτός από τις ανασφάλειές μας, που είναι το κυρίαρχο ζήτημα κι αν δεν κάνω λάθος είναι κι αυτές αποτέλεσμα της χειραγώγησης, που δεχτήκαμε είτε από την οικογένεια, είτε από την κοινωνία, που έχουν πλήξει τον αυθορμητισμό, το ένστικτο, τα υγιή συναισθήματα, είμαστε ο εαυτός μας ή κάτι άλλο που τον πλησιάζει, αλλά όμως δεν είναι αυτό; Φτάνει δηλαδή μόνο να λειτουργούμε καθημερινά; Κατά την γνώμη σας η θρησκεία μας, θα μπορούσε να συμβάλλει και πως;

Στην ουσία, θα μπορούσε να ειπωθεί ότι για να ξεφύγουμε από έναν μεγάλο αριθμό των χρόνιων ανασφαλειών (καθώς αυτές ευθύνονται για περισσότερες προβληματικές καταστάσεις) είναι αρκετό να ακολουθούμε τον πραγματικό, φυσικό εαυτό μας, δηλαδή αυτόν που δεν έχει επηρεαστεί στις αντιλήψεις και στον τρόπο αξιολόγησης από κοινωνικά στερεότυπα και λειτουργεί περισσότερο διαλεκτικά, ανάλογα με τις εξελισσόμενες καταστάσεις. Απλουστευμένα όλο αυτό εκφράζεται με την εξής κατάσταση – όταν μπορούμε να κάνουμε αυτό που θέλουμε και δεν κάνουμε αυτό που δεν θέλουμε, σε γενικές γραμμές είμαστε ικανοποιημένοι με την καθημερινή πορεία μας. Η θρησκεία θα μπορούσε να συμβάλλει στο μέγιστο στην επίτευξη τέτοιας κατάστασης, εφόσον αποτελεί αντικείμενο προσωπικής εντατικής μελέτης, κατανόησης και φιλοσοφικής προσέγγισης της Άγιας Γραφής στα σημεία που εκφράζει τα λόγια του Χριστού. Ενώ, στις περιπτώσεις που αναθέτουμε την επίγνωση των πηγών πληροφόρησης σε άλλους και ασκούμαστε με τη δική τους ερμηνεία, είναι επόμενο να επηρεαζόμαστε περισσότερο από την δική τους υποκειμενική εκτίμηση, ανάλογα με το γνωστικό επίπεδο, τους στόχους και τα κίνητρά τους.



Maria     24/03/2017 10:10
Καλημέρα σας. Μετά από μιά ερωτική απογοήτευση (με φρικτό ναρκισσιστή) και σε συνδυασμό με καταπιεσμένη θλίψη και θυμό για οικογενειακές απώλειες που δεν πένθησα επαρκώς στην ώρα τους, παρουσιάζω συμπτώματα μέτριας κατάθλιψης και αγχώδους διαταραχής(μεταξύ των οποίων αυπνία, υπερφαγία, πολύ άγχος κατά τις πρωινές ώρες μαζί με κλάμα κλπ).Σημειωτέον ότι κάνω και ψυχοθεραπεία. Η ερώτησή μου είναι η εξής: Δεν θέλω να πάρω φάρμακα (στο παρελθόν, αλλά σε πολύ πιό έντονη κρίση, είχα πάρει cymbalta 60 mg με πολύ καλά αποτελέσματα γιά 8 μήνες και καμία παρενέργεια) γιατί τα φάρμακα κουκουλώνουν το πρόβλημα και ανακουφίζουν τα συμπτώματα μόνον. Την \\\"παλεύω\\\" με διάφορα φυτικά σκευάσματα (υπερικό, βαλεριάνα, βιταμίνες Β γιά ενίσχυση του νευρικού συστήματος, Ω3 κλπ).Δεν ξέρω όμως πόσο θα αντεξω. Καθημερινά υποφέρω... Τί με συμβουλεύετε? Να πάρω (και) κάποιο φάρμακο γιά να μην καταρρεύσω ή απλά να συνεχίσω την ψυχοθεραπεία και τα φυτικά σκευάσματα? Φοβάμαι ότι τα αντικαταθλιπτικά θα με κάνουν να αισθάνομαι \\\"μιά χαρά\\\" με αποτέλεσμα να κινδυνεύω να σταματήσω την ψυχοθεραπεία... Ευχαριστώ

Με την ίδια λογική θα μπορούσε κανείς να μην παίρνει παυσίπονα και να υπομένει στην αναγκαιότητα του πόνου ή στην περίπτωση της πνευμονίας να μην παίρνει τα αντιπυρετικά υπομένοντας στην αναγκαιότητα του υψηλού πυρετού, με πρόσχημα ότι ο τρόπος αυτός «κουκουλώνει» το πρόβλημα. Ενώ, ως γνωστό και οι δυο αυτές καταστάσεις έχουν αρνητικές επιπτώσεις και στον οργανισμό και , ως αποτέλεσμα, στη συνολική πορεία της κατάστασης. Στην περίπτωση των ψυχικών συγκρούσεων, η ένταση των συμπτωμάτων παρεμποδίζει την λογική επεξεργασία και εξουδετερώνει τις προσπάθειες της ψυχοθεραπευτικής διαδικασίας. Όσον αφορά τα φυτικά σκευάσματα, φαίνεται πως αυτά παρουσιάζουν πολύ μικρότερη αποτελεσματικότητα συγκριτικά με τα κανονικά φάρμακα, λόγω της λιγότερης ισχύος, εξ’ ου και φήμες για λιγότερη βλαβερότητα. Ενώ, στην περίπτωση όταν αυτά θα φτάσουν στα επίπεδα θεραπευτικής συγκέντρωσης, η συνέπειες θα είναι ίδιες. Δεν είναι τυχαίο που κάποια ισχυρά δηλητήρια όπως το κουράρε είναι φυτικής προέλευσης.



Σελίδες:   1 | 2 | 3 | 4 | 5 | >>