ΔιαταραχέςΘεραπείαGuestbooke-mailΣκοπόςΔημοσιεύσειςΒιογραφικόForum


Yποβάλετε μια Νέα Ερώτηση

Σύνολο ερωτημάτων: 178 Σελίδα: Επιλέξτε κατηγορία:   


Νέες Ερωτήσεις


    23/09/2017 03:01
Γιατρε καλησπέρα. Η ΙΔΨ αποτελει παθηση ιατρικού περιεχομένου ή ψυχολογικών/περιβαλλοντικων παραγοντων; Επιστημονικες μελετες δειχνουν βλαβη σε γαγγλια και κερκοφορο πυρηνα στον εγκεφαλο. Τι τελικα συμβαίνει; Ειναι ιατρικο ή ψυχολογικό το θεμα;;;

Η επιστημονικές μελέτες μπορεί να δείχνουν κάποιες μορφολογικές αλλοιώσεις, αλλά αυτό δεν σημαίνει οπωσδήποτε ότι οι αλλοιώσεις αυτές αποτελούν την αρχική αιτία του άγχους και των φοβιών βλ. http://www.psychologia.gr/guestb/category.php?id=17 και http://www.psychologia.gr/guestb/category.php?id=14



Εleni    22/09/2017 18:35
Σας ευχαριστώ πολύ για την απάντηση.. Έτσι όπως το λέτε φαίνεται ότι έτσι είναι.. Γιατί όλοι όμως υποστηρίζουν ότι η πιο αποτελεσματική θεραπεία για την Ιψδ είναι η συμπεριφοριστικη μεθοδος η έκθεση σ αυτό που μας τρομαζει κ η παρεμπόδιση των καταναγκασμων;

Η συμπεριφοριστική παρέμβαση βασισμένη στην έκθεση όντως μπορεί να έχει σεβαστά αποτελέσματα στις περιπτώσεις όμως των ειδικών (δηλαδή μεμονωμένων) φοβιών όπως π.χ. ο φόβος για το σκοτάδι, για έντομα, για ύψη κ.λπ. Στις περιπτώσεις αυτές η έκθεση βοηθά στην αντικειμενικότερη αντίληψη του αντικειμένου του φόβου. Ωστόσο, απ΄ ό,τι δείχνει η πρακτική, οι μεμονωμένες φοβίες συνήθως δεν διαταράσσουν σε σημαντικό βαθμό την καθημερινότητα των ανθρώπων, καθώς στην πράξη αντιμετωπίζονται μέσω της αποφυγής και δεν αποτελούν την συχνή αιτία προσέλευσης προς τους ειδικούς. Η πιο συχνή αιτία σχετίζεται λοιπόν περισσότερο με την ΙΨΔ, η οποία συνήθως παρουσιάζει την εναλλαγή των φοβιών, όταν δηλαδή μια φοβία απολύει για κάποιο λόγω την ισχύ της, αντικαθίσταται από μια άλλη. Κάποιες φορές η αντικατάσταση μπορεί να έχει κυκλικό χαρακτήρα. Σε αυτές τις περιπτώσεις είναι αρκετά αμφίβολο κατά πόσο το κυνήγι των φοβιών (δηλαδή μόνο των συμπτωμάτων) θα έχει κάποιο σταθερό και μακροχρόνιο αποτέλεσμα.



Eleni    22/09/2017 09:35
Καλησπέρα σας γιατρέ.. Διαβάζοντας ένα αμερακανικο μπλοκ για την ιψδ αναφέρει ο ψυχολόγος ότι για να καταφέρεις να ξεφύγεις απ τις σκέψεις σου πρέπει να δεχθείς την αβεβαιότητα πχ αν πιστεύεις πως είσαι γκει να μην προσπαθείς να αποδείξεις με διάφορους καταναγκασμους ότι δεν είσαι απλά να πεις ΟΚ μπορεί κ να είμαι.. Όπως επίσης κ όσο οι ασθενείς πιστεύουν ότι έχουν καθαρά χέρια τόσο πιο πολύ τα πλένουν.. Είναι μια άποψη που δεν είχα ακούσει ποτέ κ πιστεύω ότι έχει μια βάση εσείς τι συμμερίζεστε αυτή την άποψη. Ποια είναι η γνώμη σας.; ευχαριστώ πολυ

Είναι μια άποψη που ενδεχομένως να σχετίζεται με τον μηχανισμό, αλλά δεν αντιμετωπίζει τις αρχικές αιτίες, καθώς δεν προϋποθέτει ή δεν αναγνωρίζει το γεγονός πως οι ψυχαναγκασμοί είναι ένας φυσιολογικός αμυντικός μηχανισμός του εγκεφάλου, ο οποίος προσπαθεί να τον προστατεύσει από την υπερβολική δαπάνη ενέργειας. Επίσης, το «πρέπει» είναι μια έννοια που εύκολα προφέρεται, αλλά αρκετά δύσκολο εφαρμόζεται, όταν δεν προηγείται από μια γνώση, η κατοχή της οποίας αναιρεί την ίδια την έννοια του «πρέπει». Οπότε, όταν στοχεύουμε να αντιμετωπίσουμε τους αμυντικούς μηχανισμούς που αποτελούν τη συνέπεια της αγχογόνης επίδρασης του περιβάλλοντος, καλούμαστε να εκπαιδεύσουμε το συγκεκριμένο άτομο να το διαμορφώνει σύμφωνα με τις δικές του ανάγκες και προτεραιότητες, ώστε ο εγκέφαλος να μην είναι υποχρεωμένος ν καταφεύγει στη χρήση των αμυντικών μηχανισμών, ή στην παραλλαγή τους, καθώς, στις περιπτώσεις που αντιμετωπίζεται μεμονωμένα ένας μηχανισμός, αυτός αμέσως αντικαθίσταται από έναν άλλων, δηλαδή, και να αντιμετωπιστεί μια εμμονή (π.χ. της ομοφυλοφιλίας), αυτή θα αντικατασταθεί από μια άλλη (π.χ. από τον φόβο της μόλυνσης ή από κάποιο φόβο απώλειας ελέγχου).



Ντινα    21/09/2017 23:47
Διαβαζοντας οσα γράφετε για τον εγωισμο, ηθελα να σας ρωτησω το εξης: Ποσο εύστοχο ειναι να λεει ο θεραπευτης στον ασθενη του οτι ειναι εγωιστής και πρέπει αυτο να το μειωσει; Οι χαρακτηρισμοι απο πλευρας του θεραπευτή ειναι κατι συνηθες; Οταν ακουσα αυτο για τον εγωισμο που επρεπε να μειωσω, θυμαμαι οτι με ειχε επηρεάσει πολυ αρνητικα ολο αυτο και περασα πολυ καιρο μεσα στη θλιψη και το μπερδεμα απο αυτο που ειχα ακουσει... Είναι δυνατον οι θεραπευτες να λενε κατι τετοιο;

Ο θεραπευτής που θέλοντας ή άθελα χρησιμοποιεί τις χειριστικές έννοιες ή χειριστικές μεθόδους, ξεφεύγει από το ψυχοθεραπευτικό πλαίσιο, και, στην ουσία μετατρέπεται σε έναν κοινό, στερεότυπο σύμβουλο



    21/09/2017 21:25
Γιατρε καλησπέρα όταν λετε με σιγουρια ξεπερνιεται εννοειται και με την πλήρη διακοπή φαρμακευτικής αγωγής όμως; Είχατε οντως ασθενή με πληρη ίαση;(Ειμαι η Καίτη απο την απάντηση 20/09/17 20:46) Ευχαριστω πολυ και παλι για τη προσοχη σας και την ειλικρινεια σας.

Όταν υποστηρίζουμε ότι κάτι μπορεί να συμβεί, αυτό σημαίνει ότι το έχουμε διαπιστώσει προσωπικά ή έχουμε σίγουρες ενδείξεις που αναγνωρίζονται από πολλούς. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι αυτό είναι υποχρεωτικό να συμβεί σε όλους και κάτω από οποιεσδήποτε προϋποθέσεις. Για παράδειγμα, μπορεί να υποστηριχθεί η άποψη ότι ένας άνθρωπος από πολύ φτωχός μπορεί να γίνει πολύ πλούσιος, αλλά αυτό δε θα σημαίνει ότι όλοι οι φτωχοί που θα τους έρθει η ιδέα να γίνουν πολύ πλούσιοι, θα είναι σε θέση να την πραγματοποιήσουν χωρίς να τηρήσουν τις συγκεκριμένες προϋποθέσεις και να χωρίς να καταβάλλουν τις συγκεκριμένες προσπάθειες.



ELENI    21/09/2017 19:38
Καλησπέρα γιατρέ! Υποφέρω 15 χρόνια απο ιδψ και κρισεις πανικού. Το 2008 ξεκίνησα αναφρανιλ και είχα πολύ καλά αποτελέσματα. Όταν αύξησα την δόση στα 75mg επειδή ήμουν πιο ενεργητική και μιλούσα πολύ,νομιζω ο γιατρος είχε πει οτι μου το γυρνάει σε μανία και έμεινα με μια δόση 25mg για 7 χρόνια και ήμουν μια χαρά. Το 2013 περίπου επέστρεψε η ιδψ και οι κρίσεις πανικού και αποφάσισα να πάω σε έναν γιατρό να κάνω γνωσιακή ψυχοθεραπεία. Παράλληλα να σας πω πως απο το 2013 έπαιρνα xanax 0.75 mg την ημέρα σύνολο. Ενώ γενικά η θεραπεία πήγαινε πολύ καλά και άρχισα επιτέλους να κόβω και το xanax σταδιακά πριν 2 μήνες περίπου με ξαναέπιασε σε πολύ μεγάλο βαθμό και μέσα στις διακοπές.Το πρώτο ραντεβου που έκανα με τον γιατρό 22 Αυγούστου μετά τις διακοπές μου είπε να ανεβάσω το αναφρανιλ απο τα 25 στα 50 και ταυτόχρονα μου έγραψε tranxene των 20, 1/2 πρωί , 1/2 απόγευμα και φυσικά διακοπή του xanax. (μου είχει μείνει 1/4 των 0.25). Έκοψα το xanax πριν 15 μέρες και άρχισα να είμαι καλύτερα με την διπλή δόση του αναφρανιλ. Στο ραντεβου που ειχαμε την Δευτέρα με έβαλε σταδιακά να κόβω το tranxene. Δηλάδή 1/4 το πρωί και 1/2 το απόγευμα για μια βδομάδα κτλ. εγώ αγχώθηκα πολύ με αυτό γιατί έκανα πολύ κόπο να κόψω το xanax και μπαινω παλι στην διαδικασία αυτή και σκέφτομαι το σύνδρομο στέρησης. Απο εχθές δεν ήμουν στα καλά μου. Σήμερα είχα συμπτώματα αγχους και έκλαιγα(περιμένω και περίοδο σε 5 μέρες). Μίλησα μαζί του και μου είπε πως σίγουρα δεν είναι συνδρομο στέρησης απο το tranxene και απο αύριο να ανεβάσω το αναφρανιλ στα 75.Σκέφτομαι οτι στο παρελθον αυτη η ποσοτητα με είχε \\\'\\\'ανεβάσει\\\'\\\' πολύ και αγχώνομαι και γι\\\'αυτό. Πιστεύετε καταρχήν οτι μπορεί να πάθω στερηση απο το tranxene και δευτερον σωστή την τακτική ανεβάσματος της δοσολογίας του αντικαταθλιπτικού?? Ευχαριστώ πολύ

http://www.psychologia.gr/guestb/category.php?id=18



Ρανια    21/09/2017 18:54
Διαβαζοντας τις αντιστοιχες στο θεμα μου παραπομπες, σας ακουω πολλες φορες να λετε οτι η επιτυχια της ψυχοθεραπείας εξαρταται απο το βαθμο ικανοποιησης του πελατη. Συνεπώς δεν υπάρχει λαθος ή σωστο στο να βλεπει ενας θεραπευτης παραλληλα και εν. αγνοια μου συγγενικο μου προσωπο; θελω να πω, δεν υπάρχει καποιος κωδικας δεοντολογιας για τετοιες περιπτωσεις; Πώς θα προστατευτει ο πελατης απο ολα αυτα; Αρκεί η ικανοποιηση που λαμβανει απο τον θεραπευτη για να υποθεσει οτι ολα βαίνουν καλως; Σας ευχαριστώ θερμά!

Στη συγκεκριμένη στήλη αρκετές φορές αναφέρεται ότι ο στόχος της ψυχοθεραπείας δεν είναι να δημιουργεί και να υποστηρίζει κάποιες συμμαχίες, ούτε να εκπληρώνει προσωρινά κάποιες ανασφάλειες, αλλά – να βοηθήσει τον πελάτη να αντιλαμβάνεται όσο γίνεται πιο αντικειμενικά την πραγματικότητα ώστε να είναι σε θέση να αποφεύγει τα βασικά αρνητικά συναισθήματα, τον θυμό και την απογοήτευση, τα οποία παρεμποδίζουν την ομαλή πορεία λογικής σκέψης και διαταράσσουν την ψυχική ισορροπία. Επίσης τονίζεται ότι η επιτυχία της θεραπευτικής σχέσεις βασίζεται πάνω απ’ όλα στην ειλικρίνεια. Αυτό σημαίνει ότι οποιεσδήποτε πισώπλατες πράξεις του ψυχοθεραπευτή, ξεφεύγουν από το πλαίσιο της ψυχοθεραπευτικής σχέσης και μετατρέπονται στις κοινές χειριστικές προσπάθειες, Όσον αφορά τον κώδικα, η ανθρωπότητα καθ’ όλη διάρκεια της ύπαρξής της βγάζει κάποιους κώδικες, τους οποίους κατά καιρούς αλλάζει, και σε αρκετές περιπτώσεις τους αντικαθιστά με διαμετρικά αντίθετες οδηγίες.



Ρανια    21/09/2017 15:54
Ενας ψυχοθεραπευτής μπορεί να βλεπει παραλληλα και εν αγνοια του ασθενη του, συγγενικό του προσωπο;

http://www.psychologia.gr/guestb/category.php?id=12



Antonis    21/09/2017 13:30
Γεια σας, εχω στην δουλεια εναν συναδελφο,γυρω στα 45,ο οποιος μιλαει συχνα για το θανατο,οτι περασαν τα χρονια,οτι θα φυγουμε κ εμεις κλπ. Να πω οτι ειναι παντρεμενος αλλα δεν εχουν παιδια,λογω καποοων θεματων. Διαβασα οτι ο άνθρωπος,σκεφτεται αρκετα τον θανατο του,στην ηλικια των σαραντα προς πενηντα. Ισχυει τελικα αυτο κ για ποιο λογο γινεται σε αυτη την ηλικια? Ευχαριστώ

Όντως, συνήθως οι άνθρωποι αρχίζουν και σκέφτονται τον θάνατο μετά τα 40, καθώς από αυτή την ηλικία και μετά αρχίζουν και εμφανίζονται τα πρώτα περιστατικά των θανάτων των γνωστών και συνομηλίκων τους. Ενώ στη μικρότερη ηλικία τέτοια παραδείγματα είναι εξαιρετικά σπάνια, δηλαδή αποτελούν την εξαίρεση και κυρίως ως συνέπεια κάποιου ατυχήματος.



eleanna    21/09/2017 09:49
Από αυτά που έχω διαβάσει από το site σας αυτό που έχω καταλάβει όμως είναι ότι έχουμε καταλάβει λάθος έννοια για τον εγωισμό . Δηλαδή έχουμε εγωισμό σε καταστάσεις που δεν χρειάζεται και δεν έχουμε εγωισμό εκεί που χρειάζεται. Σωστά έχω καταλάβε?

Η έννοια του εγωισμού έχει παραφραστεί και χρησιμοποιείται κυρίως για χειριστικούς στόχους. Δηλαδή, κοινώς εννοείται ότι ο εγωισμός είναι η τάση του ανθρώπου να λειτουργεί προς το δικό του όφελος και εις βάρος των άλλων. Στην πραγματικότητα μια τέτοια συμπεριφορά χαρακτηρίζεται πιο εύστοχα από μια άλλη έννοια – η εκμετάλλευση. Ενώ ο εγωισμός εκφράζει την τάση του κάθε ατόμου (ανθρώπου ή ζώου) να πραγματοποιεί τις επιλογές του σύμφωνα με τις προσωπικές του ανάγκες, προτιμήσεις και προτεραιότητες. Στο σημείο αυτό, οι τρίτοι που εμφανίζουν τις χειριστικές τάσεις, προσπαθούν να χαρακτηρίσουν ως «εγωιστική» και κατακριτέα οποιαδήποτε συμπεριφορά που διαφέρει από το θεμιτό τους στα πλαίσια της μη αποδοχής της διαφορετικότητας των άλλων, προκαλώντας την ντροπή, τις τύψεις και τις ενοχές, τα συναισθήματα που γενικά έχουν εφευρεθεί, χειραγωγηθεί και ευρέως χρησιμοποιούνται αποκλειστικά για χειριστικούς στόχους.



Σελίδες:   << | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | >>