ΔιαταραχέςΘεραπείαGuestbooke-mailΣκοπόςΔημοσιεύσειςΒιογραφικόForum


Yποβάλετε μια Νέα Ερώτηση

Σύνολο ερωτημάτων: 178 Σελίδα: Επιλέξτε κατηγορία:   


Νέες Ερωτήσεις


Αφροδίτη    20/04/2017 16:01
Γιατρέ καταλαβαίνω αυτό που μου λέτε να φύγω από το σπίτι. Αλλά το έκανα αυτό. Έμενα σε ένα μικρό διαμέρισμα στην Αθήνα δεν έβρισκα δουλειά και πήγα και δούλεψα σερβιτόρα σε μπαράκια, κοιμήθηκα με 20 άνδρες μέσα σε τρία χρόνια της μιας βραδιάς σχέση, δοκίμασα χασίς και στο τέλος ανέπτυξα ψύχωση και γύρισα πίσω στο πατρικό σπίτι. Και τώρα οι γονείς μου δεν οδηγούν και πρέπει κάποιος να τους πηγαίνει στους γιατρούς. Είμαστε φτωχοί και δεν μπορούνε να βρούνε άνθρωπο να τους πηγαίνει. Και η σχέση μου με τον αδερφό μου που δουλεύει είναι πολύ κακή, θέλω να φύγω από το σπίτι και δεν μπορώ. Μου λένε οι γονείς μου \\\\\\\'και εμείς τι θα απογίνουμε αν φύγεις\\\\\\\' και ο ψυχίατρος που με παρακολουθεί μου είπε αν θέλω να φύγω από το σπίτι να μείνω κάπου κοντά στο σπίτι το πατρικό να μη φύγω μακριά αλλά δεν έχουμε χρήματα να με βοηθήσουν οι γονείς μου. Τι λέτε εσείς για όλα αυτά?

Η προβληματικότητα των άλλων ενηλίκων δεν μπορεί να λυθεί από τους τρίτους. Και στο σημείο αυτό προκύπτει το ζήτημα αποδοχής της ευθύνης των ενηλίκων για την προσωπική τους πορεία. Σε κάθε περίπτωση το μόνο σίγουρο είναι ότι όσο παραμένουμε σε μια προβληματική κατάσταση, τόσο μεγαλύτερες δυσκολίες προκύπτουν κατά την αντιμετώπιση των προσωπικών μας ζητημάτων. Όσον αφορά της σχέσεις μας με τους γονείς και με τα άλλα μέλη της οικογένειας, εφόσον θεωρούμε ότι θέλουμε να παρέχουμε φροντίδα στους γονείς, η απόφαση αυτή αφορά μόνο εμάς και δεν υποχρεώνει κάποιους άλλους, διότι διαφορετικά θα σημαίνει ότι προσπαθούμε να ξεφύγουμε από την ευθύνη των προσωπικών μας αποφάσεων, φορτώνοντας τους άλλους με τις συνέπειες αυτών των αποφάσεων.



giorgia     20/04/2017 13:31
Αν εξεραίσουμε την οικογένεια και τα παιδιά . Λέτε ότι είναι σπάνιο να βρούμε κάποιον που και να μας εμπνέει σεξουαλικά αλλά και να μας εμπνέει στο θέμα εμπιστοσύνης.Αλλά και αν τον βρούμε μέσα στην οικογένεια αυτό είναι δύσκολο να κρατηθεί .Γενικά πιστεύεται ότι όταν έχουμε σχέση με έναν άνθρωπο που η πραγματικοτητα του είναι προβληματική αλλά εμείς πέρνουμε πράγματα και είμαστε ερωτευμένοι θα έπρεπε να μένουμε και να ευχαριστηθούμε το τώρα και όσο πάει . ή είναι αναγκαίο να μείνουμε μόνοι μας μέχρι να βρούμε και να διαλέξουμε κάποιον ο οποίος και θα μας ελκύει σεξουαλικά και θα μας εμπνέει εμπιστοσύνη? δηλαδή ζώντας σε μία προβληματική σχέση που όμως υπάρχει έρωτας για να είμαστε υγιείς θα έπρεπε οπωσδήποτε να χωρίσουμε ? και αν η απάντηση είναι να μείνουμε γιατί οι ψυχολόγοι σου λένε να φεύγεις απο μία προβληματική σχέση . για να βρείς τι ? αν το ιδανικό είναι δύσκολο. Ευχαρστώ για το χρόνο σας.

Η βιωσιμότητα μιας σχέσεις εκτιμάται υποκειμενικά και διαχρονικά, που σημαίνει ότι κανένα τρίτο άτομο δεν είναι σε θέση να προσδιορίσει έγκυρα το τι είναι προτιμότερο για έναν άλλον, ότι εφόσον είμαστε ικανοποιημένοι με αυτό που έχουμε στο πέρασμα του χρόνου, αυτό σημαίνει ότι αυτό μας εκφράζει, άσχετα με τη σύμπτωση ή απόκλιση με τα στερεότυπα, είτε με την αξιολόγηση των άλλων. Από την άλλη πλευρά ο κυριότερος παράγοντας στην φθορά της ευχαρίστησης εκφράζεται από την κατάσταση υποχρέωσης. Αυτό σημαίνει ότι μια ενασχόληση παραμένει ευχάριστη όσο διατηρούμε την ελευθερία επιλογής, δηλαδή, να κάνουμε κάτι όταν το επιθυμούμε και να μην το κάνουμε όταν δεν το επιθυμούμε, Όταν όμως η όποια δραστηριότητα επιβάλλεται, η επιβολή αργά ή γρήγορα θα φθείρει την ευχαρίστηση και ως συνέπεια θα οδηγήσει στην δυσαρέσκεια, η οποία και αποτελεί τον κυριότερο παράγοντα που αποδομεί την ελκυστικότητα της σχέσης.



Kostas    20/04/2017 10:33
Γεια σας. Διακατεχομαι απο αμφιβολιες σεξουαλικης ταυτότητας,ενω δεν εχω ερθει ποτε σε συσχετιση ή σχεση με καποιον άντρα. Απο μικρος ειχα ανασφαλειες,γυρω απο την εμφανιση μου,απο το γεγονός οτι εκανα ελαχιστες εως σχεδον ανυπαρκτες σχεσεις με κοπελες κ ακόμα νιώθω οτι μειονεκτω σε σχεση με αλλους. Το θεμα.ειναι οτι ερχονται σκεψεις ενοχλητικες στο μυαλο μου κ μαλλον δεν θεωρω τυχαιο,οτι ερχονται οταν νοιωθω ασχημα για τον εαυτο μου. Οπως λετε,ειναι η αμυνα του εγκεφαλου μου,προς την πραγματικοτητα μου? Ευχαριστω.

http://www.psychologia.gr/guestb/category.php?id=17



Antonis    20/04/2017 08:34
Σχολιο στην απαντηση σας,σε ερωτηση giorgias. Καλημερα,δηλαδη γιατρε ενας ανθρωπος που συνειδητα αποφασιζει να κανει παιδι κ οικεγενεια,δεν ειναι σιγουρο το κατα ποσο συνειδητοποιημενος ειναι κ απλα ακολουθει τα κοινωνικα προτυπα? Αρα,πως μπορουμε να ειμαστε σιγουροι για το αν πραγματικα θελουμε παιδια? Η κοινωνια μας επιβάλλει το να κανουμε οικογενεια? Θεωρω την ερωτηση μου σημαντικη για εμας που σας διαβάζουμε,για να μπορεσουμε αφενος να γινουμε καλυτεροι γονείς αφετερου να μπορουμε να κρινουμε αν θα πρεπει να γινουμε γονεις. Ευχαριστω.

Ο διαχωρισμός των πραγματικών αναγκών από αυτές που επιβάλλονται από τα κοινωνικά στερεότυπα πραγματοποιείται στο προ7σωπικο επίπεδο, όταν ο καθένας σταδιακά μαθαίνει να παρατηρεί τον εαυτό του και την φύση, όταν εμπλουτίσει τη γνώση του, όταν μαθαίνει να συγκρίνει τα κοινωνικά φαινόμενα και διαπιστώνει τη διαφορά τους σε διαφορετικές ιστορικές περιόδους. Σε γενικές γραμμές όμως είναι αναγκαίο να γνωρίζουμε ότι στη φύση το ένστικτο αναπαραγωγής εκφράζεται από έντονη έλξη προς το αντίθετο φύλο κατά την περίοδο ωορρηξίας. Εάν η έλξη αυτή δεν ολοκληρωθεί, κανένα ζωντανό πλάσμα εκτός των ανθρώπων δεν εκφράζει τη δυστυχία. Οπότε, μάλλον το κρίσιμο σημείο διαχωρισμού της ανάγκης από την επιβολή εκφράζεται από την παρουσία ή έλλειψη του συναισθήματος δυστυχίας στην περίπτωση μη επίτευξης της επιθυμητής κατάστασης.



Stef.    19/04/2017 22:52
Διάβασα (Έλενα 18/04/2017 21:11). Η αλήθεια είναι ότι νιώθω καλά, έχω ξεπεράσει χρόνιο πένθος που με άλλους Θ. δεν τα κατάφερα, καθώς και άλλα θέματα... Είναι σαν να υπάρχει κάποιος \\\"δίπλα μου\\\". Μου φαίνεται παράξενο που μιλάει τόσο πολύ κ θάθελα απλά να ξέρω αν είναι \\\"μεθοδολογία\\\" (δεν ξέρω πώς να το πω) της επιστήμης σας γιατρέ. Έχω σκεφτεί και ίσως τον ρωτήσω απευθείας... Και πάλι ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ πολύ!!

Η άμεση ερώτηση στον θεραπευτή είναι η πιο εύστοχη λύση για την όποια απορία



μαιρη    19/04/2017 20:19
καλησπερα.ειμαι 40 χρονων και κανω συστηματικη χρηση χασις(και μονο!). απο τα 22 περιπου.υπηρξαν διαστηματα μηνων χωρις να κανω χρηση αλλα κυριως καπνιζω μεσο ορο 4-5 μικρα τσιγαρα την ημερα.προσπαθω να κανω παιδι και αναρωτιεμαι αν ενα διαστημα αποχης 20 με 30 ημερες ειναι αρκετο για να καθαρισει ο οργανισμος πριν τη συλληψη.η χρηση τοσων χρονων θα επηρεασει το εμβρυο?εννοειται πως δεν θα κανω χρηση αμα μεινω εγκυος.φοβαμαι πως θα μεταφερω στο παιδι τοξικες ουσιες χρονων και θα του κανω κακο.ισχυει κατι τετοιο?ευχαριστω!

http://www.psychologia.gr/guestb/category.php?id=15



Αφροδιτη    19/04/2017 19:46
Γιατρέ ο αδερφός μου είναι παρτάκιας και εννοώ ότι σκέφτεται μόνο τον ευατό του. Έχουμε ένα σκύλο που πρέπει να τον πάμε στο κτηνίατρο και κάνει το βλάκα ότι δεν μπορεί να πάει το Σάββατο γιατί ξεκουράζεται από τη δουλειά του και γενικώς όλο μου λέει \\\'εγώ δουλεύω\\\' και εγώ που δεν δουλεύω έχω αναλάβει να φροντίσω τους γέρους γονείς μου. Πήγα και δούλεψα κάπου εθελοντικά για λίγο διάστημα και μου είπανε \\\'γιατί δεν σε βοηθά ο αδερφός σου να κάνεις όλες τις δουλειές του σπιτιού \\\' και \\\'εσύ τελικά όλους τους βολεύεις\\\' και είμαι εκνευρισμένη με τον αδερφό μου που σκέφτεται μόνο τον εαυτό του. Τώρα του έστειλα μήνυμα τι θα γίνει με το σκύλο και δεν απαντάει κάνει το βλάκα. Τι να κάνω και τι έχετε να με συμβουλέψετε? Ευχαριστώ πολύ.

Όσο ένας ενήλικας συνεχίζει να παραμένει στην πατρική του οικογένεια, τόσο θα διατηρούνται οι αναπόφευκτες συγκρούσεις με τα μέλη της.



ορεστης    19/04/2017 14:37
υπαρχει ψυχιατρικος ορισμος-πλαισιο για τη διαχειριση του χρονου κ του περασματος τ απο τον ψυχικα υγιη? κ ακόλουθα των λαθων κ σωσστων αποφασεων που προκυπτουν? ποια η προσωπικη σας αποψη?

Η ερώτηση δεν είναι κατανοητή



giorgia     19/04/2017 14:31
Όταν είσαι σε κάποια ηλικία που είσαι σε ένα όριο για να κάνεις παιδιά . και θέλεις να κάνεις οικογένεια. αλλά είσαι ερωτευμένη με κάποιον ο οποίος η πραγματικότητα του είναι προβληματική και δεν μπορείς να κάνεις παιδιά μαζί του. λόγο ότι δεν θα μπορέσει να αναλάβει τις ευθύνες του. τι είναι πιο σωστό για σένα να κάνεις ? Να χωρίσεις και να πονέσεις . και να μείνεις μόνος σου μέχρι να βρείς κάποιον που μπορεί και να μην είσαι τόσο ερωτευμένη αλλά να είναι σωστος για πατέρας των παιδιών σου? Να χωρίσεις και να μείνεις μόνος μέχρι να βρείς κάποιον που και να είσαι ερωτευμένη και να κάνει για πατέρας των παιδιών σου ? ή να ευχαριστηθείς τον ερωτά σου και να κάνεις πίσω στα θέλω σου για την οικογένεια ?

Ως γνωστό, η συνειδητοποιημένη ανάγκη για παιδιά και οικογένεια αποτελεί την ανάκλαση των κοινωνικών στερεοτύπων, οι οποίοι έχουν εισχωρήσει τόσο βαθιά στο ασυνείδητο των περισσότερων από εμάς που βιδώνονται αντίστοιχα με τις πραγματικές φυσικές ανάγκες. Ωστόσο, όταν έχουμε την τάση να επιλέγουμε την σύμπτωση με τα κοινά στερεότυπα και τις κοινές αξίες, στην περίπτωση του γάμου είναι αναγκαίο να θυμόμαστε ότι παραδοσιακά και εξ’ αρχής ο θεσμός αυτός έχει επινοηθεί για την διατήρηση της συγκεκριμένης κοινωνικής δομής και αποσκοπούσε αποκλειστικά στην διευκόλυνση ανατροφής των απογόνων όπου δεν συμπεριλαμβανόταν η προσωπική συναισθηματική ή ερωτική ικανοποίηση των συζύγων. Οπότε, στην ουσία ο καθένας καλείται συνήθως να επιλέξει μεταξύ του έρωτα και των προτύπων, καθώς αφενός η σύμπτωσή τους είναι αρκετά σπάνια, ενώ αφετέρου, η διαχρονική διατήρηση της ευχαρίστησης στην υπάρχουσα μορφή της οικογένειας είναι ακόμα πιο δύσκολη, καθώς η τελευταία προϋποθέτει αρκετή συνειδητοποίηση, απαλλαγή από τις περισσότερες προσωπικές ανασφάλειες και αποκοπή από ένα βουνό των χειριστικών αξιών που επιβάλλονται από τα υπάρχοντα κοινωνικά στερεότυπα.



Έλενα    18/04/2017 21:11
Σχολιο σε Stef 17/04/2017 23:53: Εζησα ακριβώς μια περίπτωση ψυχοθεραπευτη σαν αυτη που περιγράφεις και αναρωτιεσαι μεσα σου τι ειναι σωστο και τι λαθος. Δεν ξερω ποσο καιρο εισαι εκει μαζι του, στους πρώτους μηνες, κανα 6μηνο δηλ ουτε κι εμενα μου ηταν δυσαρεστο να τον ακουω να μιλαει για τα παντα και για πολυ προσωπικά του θέματα. Μακάρι να ειχα ακούσει τον κυριο Κοτανιδη απο την πολυ αρχη που μου είχε δωσει την ιδια πολυτιμη απαντηση: αν σε κανει να αισθάνεσαι καλα, οκ. Αν κατι νιωθεις οτι δεν παει καλα, τοτε μπορεις να απευθυνθείς σε αλλον θεραπευτη. Τελικα, ποτέ δεν ηταν τα πράγματα καλα, απλως αρνιομουν να το δω. Μου πηρε πολυ καιρό για να φυγω απο μια αρρωστημενη θεραπευτικη διαδικασια, αλλα εφυγα. Και τωρα μπορω με βεβαιοτητα να πω ποσο δικιο ειχε ο κος Κοτανιδης... Ειμαι σε καινουριο θεραπευτη κι ειναι ολα διαφιρετικα. Δεν εχω καμια αμφιβολια και δεν αναρωτιεμαι για τιποτα. Γιατρε, σας ευχαριστώ για οσες φορες με βοηθησατε.

.



Σελίδες:   << | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | >>